BENENO NG PAG-IBIG

BENENO NG PAG-IBIG
(Lason ng Pag-ibig)

Makamandag nga ba ang ngalang pag-ibig
Nakatutuliro kung nasok sa isip.
May hatid na kilig minsan ay pasakit.
Kapag sinuklian buo ang daigdig.

Minsan ang matuklaw parang nababaliw.
Wari'y nalalango ang kiming damdamin.
Hilo sa pagsinta, handang paalipin.
At nakalilimot sa sariling hinhin.

Ngunit kung pag-irog wagas at dalisay,
langit ang kapara ng bawat lambingan.
Panatag ang loob, walang alinlangan.
Ligaya ang hatid sa bawat suyuan.

Sa gitna ng sigwa patuloy manalig
kung tayo'y tatawag may senyal sa langit

MCRR 2017 (Peb. 15)
Larawan (google)

AKO'Y KATOLIKO, LALAGING GANITO

AKO'Y KATOLIKO, LALAGING GANITO

Sinong magsasabing siya'y isang banal?
Sino ang dakila't sino ang pasaway?
Sino ang pinili na totoo't tunay?
S'ya ba na ugaling mas hangal sa hangal?

Yaong pagmamahal sa Diyos na Ama;
Ay wag mong sukatin kung ano sa iba.
Hayaang ang langit ang siyang humusga.
Ikaw, siya't ako ay di magkapara.

Ang mahal na araw ating kinagisnan.
At pinuprusisyon, santo ay igalang.
At tulad ng ating mga minamahal;
Kapag namaalam tayo'y may larawan.

Ang paniniwala sadyang magkaiba.
At ang relihiyon tayo'y kanya-kanya.
Ikaw'y may pinili sa akin ay iba;
Hayaan ang puso kung saan masaya.

Sino kang nilalang na makasalanan.
Na umaatungal, huhusga sa tanan.
Dapat bang pakinggan o paniwalaan
Isang Iskarioteng s'yang hudas na lantay.

Ang banal na aklat mahirap limiin
Kapag hulo'y kulang kayhirap liripin.
May mga hiwaga di kayang sukatin.
Pag payak ang isip di abot ang lalim.

Ang Diyos na Ama laging mapagmahal.
Hindi mapag-imbot, laging maasahan
S'ya'y mapagpatawad at makatarungan,
Siya ang liwanag at katotohanan

Weeween Reyes 2017

Larawan: google

ARAW NG PAGKABUHAY AT BUHAY

Weeween Reyes

Published by Weeween Reyes

Like This Page · April 16 · Edited · 

 

ARAW NG PAGKABUHAY AT BUHAY

Ibig tumakas ng mga oras,
habang matuling nagpupumiglas
ang mapipisik na sandali.
Nasa'y matuldukan na
ang mahabang paghihintay,
nang matapos na ang mga haraya.
Hanggang sa magmaliw ang gabi.
Mahalaga ang bawat saglit.

Samatala, kagyat ay
nagkalansingan ang mga metal na bagay.
Nagdudumali.
Ngunit may paninigurado
ang bawat galaw.
Makapugtong-hininga.
Lubhang lubos na abala
ang mga kaluluwang naroon.
Mata sa mata.
Bawat kumpas ng kamay
kabisado ang iniaabot sa palad.
Mabibilis ang mga kilos
Tila nakikipag-unahan sa ritmo
ng tiktak ng orasan.

Kaalinsabay nito'y
may tila nukleo
na kumatawan sa katauhang
nakalatag sa higaan.
Umikot pabaliktad,
habang tila nag-aagawan ang mga tinig;
Buhay, patay, buhay, patay, BUHAY!

Sa labas ay mauulinigan
ang awit at dasal ng dumaraang madla.
At ang mga maliliit na ilaw
ay naglalaro sa gitna ng pusikit.
Hanggang magsimulang lumaya
ang liwanag sa dilim.
Kasabay ng kanilang pagkikita,
ng Ina at ng Anak.

Maririnig sa apat na sulok ng silid
ng pagamutan ang unang tinig ng sanggol.
At sa umagang kayganda,
namalisbis ang luha ng ina,
mga butil ng kagalakan,
nang masilayan ang kanyang panganay.

Weeween Reyes 2017
Photo: google

MAKALUPANG PAG-IBIG

MAKALUPANG PAG-IBIG

Kayganda ng simula.
Dugo't pawis mo'y sinanla
Upang mabuhay ng may riwasa.
Tahanan mo'y nanagana.
Buong isip at kaluluwa
Inalay mong walang sala.
Ngunit nalula't nawalang halaga.
Pag-ibig ay parang hinipang bula.

Hinangad mo ang langit
Sa kandungang akala mo'y walang pait.
Ibig mo'y baguhin ang mga guhit
Nang sa palad mo'y tuluyang mawaglit
Ang mga alaalang nagdulot ng sakit
Nang kamusmusang hinanakit.
Nilisan mo rin ang disyertong mainit
Nanalig ka sa isang pag-ibig.

Datapwa't nabulag ka't nahibang
Di mo wari napagmasdan
Ang hangad na kalangitan
ay walang pusong laman.
Nabingi ka sa katotohanan.
Narinig mo'y tenga nama'y tinakpan.
kahit unti unting inaanay.
Ang damdaming sintigas ng bakal.

Nasaan ang liyag na binihisan
Iniwan kang isang hukluban?
Walang kayakap kapag gininaw,
Walang aabot ng tubig kapag inuhaw.
Walang matawag na pangalan,
Nag-iisa sa karimlan.
Paano na kaibigan?
Mag-isa ka sa paglubog ng araw?

litrato: galing sa google

May Akda:
Wee-ween Reyes

MULING TUTUNOG ANG AGUNYAS

MULING TUTUNOG ANG AGUNYAS

Hikbi nila't iyak nalikha'y hagulgol;
Habang hinigit mo ang huling hininga.
Ah, tapos na pala ang buhay na ukol.
At naglakbay akong may butil ng luha.

Nais kong hilahin pabalik ang oras
Noong may lakas pa't ngiti't katabilan.
Ang mga habiling di naipatupad
Ay dumadagundong nyaring kamalayan.

Nais kong lingunin ang mga nagdaan.
Noong ako'y lagi mo pang hinahanap;
Tuwina't malala ang 'yong karamdaman.
Nguni't di ko pala kaya ang magpanggap.

Tulad ni Mariang sa kanyang kandungan;
Si Jesus na anak, mundo ay nilisan.

"THERE'S NO PLACE LIKE HOME"

"THERE'S NO PLACE LIKE HOME"

I felt nostalgic when suddenly, I overheard my ninety-year old mother talking downstairs while I was on the 2nd floor of our old house fixing something. It drove me to a scene some 45 years when i was still in the high school... My mother's voice was enough to let me realize that I was an Odionganon. That I was born and grew up in that beautiful place, named Odiongan, which I almost abandoned after having a family of my own and resided in Manila.

Finally, Mother is home. A place where she and my father made their abode when their family became bigger. a place where most of our childhood memories where left. A place where love existed, where emotions of youth truly reflected, where young laughter and giggles were heard. Yes, she's home for good, after my brother Vicente's passing. She stayed in Hawaii with my father for almost 20 years and after the Lord recalled my father, she was with our beloved sibling Vicente in Olongapo for almost 6 years.

The few days that we've been together before I left my hometown showed a perfect manifestation of just how excited and contented my mother was to be home at long last, as she impatiently waited for her garden to be finished. While happiness could be seen in my sibling Celeste's face every time she did something. Unknowingly, she was constantly caught singing. While Jose Rizal's fondness of local food cooked by our sister Cecile, was answered. Only that I always hear him complain of the sluggishness of the internet service.

The first morning scenarios where realistically wonderful and my mother was so elated to be visited by her sister Ligaya, but her nephew Arnel came like an early bird. after which Lalain came next with goodies and food stuff. The following Day, another niece, Mary Jude sent lechon, while sister Ligaya has her "guinatang langka" and indian mangoes, followed by Mom's first cousin Alden. Next was an early dinner invitation at her niece Merna's and Mike's awesome place. But my mother just love how people around spoiled her.

My stay in Odiongan, Romblon for almost two weeks as an advance party was made easy because of my sister-in law Shahanie's hospitality, and who patiently cooked food for the whole team (the 4 carpenters, Jayra, Christine Rei and of course myself). A big thanks to her.) Thanks to my Aunt Nena and Uncle Elmer for bringing me fresh chicken . But Arnel came first upon my arrival with his famous, palatable bamboo shoot and fish. That really made my day! Also, a big thank you to a very good friend, cousin Zeny for some stuff and and my favorite "Aglipay bread" and for treating us at our classmate Svillana's Place (Harbour Chateau) and to Arthur who drove us around Odiongan, and to Mom's first cousin Dennis whom we caught at a glance at Harbour and later took picture with us. I would also want to thank Anne Therese for personally baking some cake for my mother. oh, it made her day, too. Am happy as well, dropping-by at good friend Jun's house. I also would like to acknowledge my niece Sheila Marie for accompanying my beautiful mother From Olongapo to Odiongan and unselfishly lent her hands for the left over chores. and my companion back to Manila.

Nevertheless, our home will always be the sweetest home for us. What ever circumstances there might be, there will come a time that we will crave to be back where we started. To look back to where we first see the light, where our first cries, were heard, where our first steps were made. Notwithstanding the chaos of bringing home all of our possessions...We simply say...that's life!

"It takes hands to build a house, but only hearts can build a home."
MCRR 2017 (May 13)

HILAW NA PAG-IBIG

"HILAW NA PAG-IBIG"

Naaalala mo pa ba?
Ang ganda ng ating simula.
Ang mga bituin sa langit,
halos maglumundag sa tuwa.
Gaya ng puso kong
sa bawat umaga'y mulaga,
sa mga pagsuyo mong
ubod ng pagpapahalaga.

Naaalala mo pa ba
ang bawat mong pangako?
Na ako lamang irog
ang tangi mong kasuyo.
Sa mga pagsubok
ay walang susuko.
Wala sa ating magbabago,
walang luhang tutulo.

Naaalala mo pa rin ba
ang salitang binitiwan?
Sa ating dapit-hapon
tayo'y magkahawak-kamay.
Upang hanggang katapusan
sa isa't isa'y di mawalay.
At hanggang sa langit
ikaw'y maghihintay.

Ngunit aking hirang
bakit ngayo'y namighati.
Itong aking mata'y
mugto't walang ngiti.
Tila ang mga kwerdas
ng lumang kudyapi.
Bigla ay nangagputol
Wari'y nangagbigti.

Atin nang wakasan
ang ating sumpaan.
Pagkat ating mundo'y
magkaiba ang kulay.
Kung saan ka man dalhin
ng puso mong hangal.
Ako na ang bahala
sa aking paglalakbay.

Ang tunay na pag-ibig
ay dalisay at wagas.
Hindi mapag-imbot.
Hindi mapagpanggap.
Hindi lilo't bulaan,
kundi tunay at tapat.
Ang pagsintang busilak
may tamis na sangkap.

MCRR 2017
Larawan (google)