HARAYA NG TULA

HARAYA NG TULA

Muni ko'y kay ganda ng ating daigdig.
At may bahag-hari na kaibig-ibig.
Gusto ko'y maawat ang poot sa dibdib,
At baka maibsan ang pusong may ngitngit.

Kapagka pag-ibig lagi ang mutawi,
Sa mundong may galit hinuhod ang tangi.
Kahit Dios mabingi sa ating pighati,
Pauli-ulit tang awa ay ihingi.

Kapain ang puso, damhin ang pagsinta.
'Wag hayaang muhi lumukob sa saya.
Kung sandaigdigan laging nakatawa,
Bawat nating mulat apaw ang pag-asa.

Kay ganda ng buhay puno ng pag-ibig,
Halina't samyuin ang hanging malinis.
Ang ating hiningang hamog ang syang wangis,
Sa ating paghikab gintong panaginip.

Samahan mo ako sa aking pagtulog,
Tuwa ang kasiping, hinahon ang kumot.
Ngiti'y aking unan sa ligaya't lungkot,
Lilipas ang gabing takot ang bangungot.

Wag gawing dambana ng inis at galit,
Tulang ating gamit sa lungkot at hapis.
Sa tuwa't pagsinta kung ating masambit
Ay ating karamay kapag may hinagpis.

Kapag sumingasing ang lapis at papel,
Di dapat sa poema ang hasik ng lagim.
Subukan mong dalhin ang bawat hinaing,
Sa tamang kandungan doon ay ihimpil.

Pagkat ang tulain may pusong dakila,
Puno ng pag-asa at pag-aadhika.
Puspos kaluguran, pagliyag at awa,
Lunas sa nasaktan, habag sa dinusta.